طرلان

شاعرانه (4) - معشوق

tarlaan — Thu, 24 Dec 2009 11:49:18 GMT

_{بسم‌الله}

"ليلی زير درخت انار نشست.درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ. گل ها انار شد، داغ داغ. هر انار هزار تا دانه داشت.دانه ها عاشق بودند، دانه ها توی انار جا نمی شدند.انار کوچک بود.دانه ها ترکيدند. انار ترک برداشت.خون انار روی دست ليلی چکيد...
ليلی انار ترک خورده را از شاخه چيد. مجنون به ليلی اش رسيد.
راز رسيدن فقط همين بود.
کافی است انار دلت ترک بخورد."

پ‌ن- این را به نقل از نور و نار عرفان نظر آهاری آوردم. تمام کتاب‌هاشو دوست دارم.

نگاه (10) - سيرت و صورت

tarlaan — Tue, 22 Dec 2009 06:30:18 GMT

^{_{بسم‌الله}}

پدرام مي‌گفت از وقتي فهميدم صورتم با سيرتم، نمي‌خونه، تصميم گرفتم سيرتم هم مثله صورتم شه. هرچي کردم نشد. بعدش، صورتمو با سيرتم ميزون کردم! حالا حس بهتري دارم.

پ‌ن1- يکي از رفیقای قديمي، بهش گفته بود: به به آقا پدرام! دکوراسيونو عوض کردي!

پ‌ن۲- پیوندها رو هم به روز کردم.

نگاه (9) - در ستایش وفا-2

tarlaan — Mon, 21 Dec 2009 07:28:18 GMT

_{بسم‌الله}

هر آن که جانب اهل وفا نگه دارد خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه گذارت کجاست تا حافظ به یادگار نسیم صبا نگه دارد

پ‌ن- با سرویس Transliteration گوگل، پینگیلیش نوشتن ممنوع !

نگاه (8) - در ستایش وفا-1

tarlaan — Sun, 20 Dec 2009 06:37:18 GMT

_{بسم‌الله}

" شهريار کوچولو گفت: -قاعده يعنی چه؟
روباه گفت: -اين هم از آن چيزهايی است که پاک از خاطرها رفته. اين همان چيزی است که باعث می‌شود فلان روز با باقی روزها و فلان ساعت با باقی ساعت‌ها فرق کند. مثلا شکارچی‌های ما ميان خودشان رسمی دارند و آن اين است که پنج‌شنبه‌ها را با دخترهای ده می‌روند رقص. پس پنج‌شنبه‌ها بَرّه‌کشانِ من است: برای خودم گردش‌کنان می‌روم تا دم مُوِستان. حالا اگر شکارچی‌ها وقت و بی وقت می‌رقصيدند همه‌ی روزها شبيه هم می‌شد و منِ بيچاره ديگر فرصت و فراغتی نداشتم.به اين ترتيب شهريار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدايی که نزديک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگيرم.
شهريار کوچولو گفت: -تقصير خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهليت کنم.
روباه گفت: -همين طور است.
شهريار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازير می‌شود!
روباه گفت: -همين طور است.
-پس اين ماجرا فايده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو يک بار ديگر گل‌ها را ببين تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می‌کنيم و من به عنوان هديه رازی را به‌ات می‌گويم.
شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانيد و هنوز هيچی نيستيد. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستيد که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.

گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهريار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگليد اما خالی هستيد. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بيند مثل شما. اما او به تنهايی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زير حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجير برايش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تايی که می‌بايست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها يا خودنمايی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هيچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پيش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خيلی ساده است:
جز با دل هيچی را چنان که بايد نمی‌شود ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها اين حقيقت را فراموش کرده‌اند اما تو نبايد فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چيزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی... شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم."

قطعه‌ای از شازده کوچولو ترجمه شاملو

شاعرانه (3) - کشتزار پنبه

tarlaan — Sat, 12 Dec 2009 13:27:18 GMT

_{بسم‌الله}

بس که سنگین است بار گریه‌ها بر دوش چشم

جان فریادی ندارد مردمِ خاموش چشم

راست می‌گویم، مرا با نور و ظلمت کار نیست

بسته‌ام بر جمله خواهش‌های جان، آغوش چشم

تا بیاسایم در این هنجار و ناهنجارها

- کرده‌ام یک کشتزار پنبه را در گوش چشم

روستایی‌تر از آن هستم که در شهر شما

با نگاه چشم مخموری شوم مدهوش چشم

من زبانی سرخ دارم با سر سبزی که هست

در چنین هنگامه زیر سایه سرپوش چشم

چشم بیدارم به راه کاروانی نیست نیست

از صدا افتاده در من دیگر آن چاووش چشم

پلک می‌بندم، سوارِ خسته پیدا می‌شود

اشک می‌تازد به روی شیشه منقوش چشم

میهمانی خواهم از ویران‌ترین دل تا شبی

میزبان او شوم در خانه مفروش چشم

^{محمد علی بهمنی}

پ‌ن : سارا گلزاری هم بالاخره به دنیا اومد!

سارا و باباش

روزانه‌نگاری (12) - شرق و غرب!

tarlaan — Tue, 08 Dec 2009 14:02:18 GMT

_{بسم‌الله}

چند روز پیش طرح‌هایی تحت عنوان شرق و غرب دیدم که به نظرم خیلی جالب اومد. طراح باسلیقه شرق و غرب یک گرافیست چینی است به نام Yang Lio که در آلمان و انگلیس تحصیل کرده و نمایشگاه‌ها و جوایز متعددی در آلمان و سایر کشورهای دنیا داشته. اینجا می‌تونین گفتگوشو بخونین. توی این طرح‌ها، رفتار شرقی‌ها و غربی‌ها در یک موضوع اجتماعی یا فردی مقایسه شدن. حتماً با دیدن طرح‌ها می‌تونین حدس بزنین که رنگ قرمز مربوط به شرق و آبی مربوط به غربه. شاید قرمز پرچم چین و آبی پرچم اتحادیه اروپا الهام‌بخش بوده!

توی صف :

توی رستوران :

وقت‌شناسی :

طرح‌های مربوط به برخورد با مشکلات و رئیس رو هم می‌تونین ببینین.

پ ن - این روزها با بیماری موسوم به آنفلوآنزای نوع A خفیف، درگیرم. خدا نصیب هیشکی نکنه!

فیلم‌بازی (1) - زندگی دیگران

tarlaan — Wed, 02 Dec 2009 07:54:18 GMT

_{بسم‌الله}

فیلم "زندگی دیگران" با نام آلمانی Das Leben Der Anderen و نام انگلیسی The Lives Of The Others یکی از بهترین فیلمایی بود که دیدم. داستان از این قراره که وایسلر (با کد شناسائی: HGW XX/7)، بازجوی ارشد اشتازی، پلیس امنیت جمهوری دمکراتیک آلمان و یکی از طرفداران معتقد به حکومت سوسیالیستی آلمان شرقیه. اون مأمور زیر نظر گرفتن زندگی درایمن یک کارگردان تئاتر می‌شه که رئیسش، به توصیه وزیر فرهنگ آلمان شرقی،ماموریت یافتن مدرکی مبتنی بر «ناهنجاری» گئورگ دریمن را بهش محول می‌کنه. تیمی ویژه از مامورای اشتازی با گذاشتن وسایل شنود در تمامی نقاط خانه درایمن شروع به شنود زیر نظر وایسلر می‌کنند. با شروع شنود و کنترل نامحسوس خونه‌ی درایمن، وایسلر با رازهای نهفته درباره مسائل پیرامونی درایمن و دوست دخترش و همچنین مقاصد وزیر فرهنگ در از میان بردن درایمن و همچنین واقعیت‌های نهفته در نظام‌ دیکتاتوری آلمان شرقی (DDR) رویرو می‌شه که باعث فروریختن تمامی باوراش به سیستم فاسد حکومت پلیسی و تحول عقیدتی گسترده در عقاید و رفتارش می‌شه. کادرهایی که توی این فیلم به تصویر کشیده می‌شن، به کمک روایت جذاب یک درام انسانی میان تا تمام 137 دقیقه فیلم کشش بالایی داشته باشه. توی این فیلم می‌تونی یکی از بهترین بازی های یک بازیگر رو در نقش مأمور امنیتی ببینی. شاید مهم‌ترین حُسن زندگی دیگران در نمایش واقعی تحول تدریجی یک مأمور کارکشته امنیتی که خونه و زندگی و منش سرد و بی‌روح و ماشینی‌ش حالتو به هم می‌زنه به انسانی باوجدان و فداکار باشه به طوریکه در انتهای فیلم بیننده اونو شایسته تقدیم کتاب "سوناتی برای یک آلمانی خوب" می‌دونه.

ترجمه زیر توسط آقای ربیعیان عزیز از یادداشت ی به قلم laure thomas درباره این فیلم منتشر شده :

زندگی دیگران از آن فیلم‌هایی است که در معرفی‌اش خیلی ساده می‌گویند:" حتما باید ببینید." برهه‌ای رشک انگیز از زندگی در یکی از حداقل فضاهای مطلوب را تصویر می‌کند: آلمان شرقی کمونیستی زیر نظر پلیس مخفی (stasi). در واقع، آنچه در این زندگی باارزش است (عشق و خلاقیت هنری) رفته رفته به واسطه‌ی رژیم تباه می‌شود. همه چیز بسته به میل مردی است که فهمیده چگونه این زندگی باارزش در مقابل همه‌ی پیش داوری‌های اولیه‌اش قرار دارد تا از آن محافظت کند.
فیلم این کارگردان جوان شما را به اواسط سال‌های 1980 می‌برد. فلوریان هنکل فن دونرسمارک در 1989 وقتی دیوار برلین فرو ریخت، باید شانزده ساله باشد. سقوط کمونیسم و اتحاد دوباره‌ی آلمان مهم‌ترین وقایع پنجاه سال اخیر اروپا هستند. این رویداد مهم روی فلوریان جوان باید چه تاثیر شگفتی گذاشته باشد. روشن است که تماشای "زندگی دیگران" باید مدت‌ها پرسش‌هایی از این قبیل را در ذهنش برانگیخته باشد: زندگی مثل آن طرف دیگر باید چطور باشد؟ مردم چطور کنار آمدند؟ چطور ماندند و ارتباط برقرار کردند؟ چطور شوق آزادی را در خودشان سرکوب کردند؟

^{وایسلر صفحه تقدیم کتاب "سوناتی برای آلمانی خوب" نوشته درایمن رو که به 7/HGW XX (خودش) تقدیم شده، می‌بینه.}

Das Leben der Anderen [زندگی‌های دیگران] ( که به تسامح زندگی دیگران و مفرد ترجمه می‌شود) درباره‌ی زندگی نمایشنامه نویسی سوسیالیست، گئورگ درایمن (سباستیان کخ)، " تنها نویسنده‌ی غیر برانداز آلمان شرقی"، و معشوق بازیگرش کریستا_ماریا زیلاند (مارتینا گدک) است. آنها دیگرانند و این زندگی آنهاست. پس زمینه‌ای که از زندگی آنها در جمهوری دموکراتیک آلمان (DDR) دیده می‌شود بی‌همتاست: هوپتمان گرد ویسلر (اولریش موهه)، مامور پلیس مخفی، از سوی وزیر فرهنگ دستور دارد در مورد زندگی آنها جاسوسی کند. این عامل حکومت فاسد و کثیف کریستا_ماریا را دوست دارد و امیدوار است که خود را از شر رقیب عشقی که زندگی نمایشنامه نویس را زیر نظر پلیس مخفی قرار داده خلاص کند.
عملکرد "لازلو" (اشاره به a clin d`oeil [چشمک] به رقیب عشقی بوگارت در "کازابلانکا") ویسلر را وارد زندگی زناشویی گئورگ و کریستا_ماریا می‌کند، و نشان می‌دهد که مقامات آلمان شرقی چگونه شنود می‌کردند. همکار ویسلر که شب‌ها ایستگاه شنود را به راه می‌اندازد، می‌گوید:" ترجیح می‌دهم جاسوسی هنرمندها را بکنم..."، و در واقع نشان می‌دهد که زندگی هنرمندان مطلقا هوس انگیزتر از افسران پلیس مخفی است که اغلب منفور و بیمناک بودند.
ویسلر قبل از اینکه بفهمد عاشق می‌شود. نه تنها به واسطه‌ی جذابیت مارتینا گدک، بلکه به واسطه‌ی خود "لازلو" و زندگی فرهنگی زوجی که با دوستان و امور هنری روزگار می‌گذرانند. اما آنچه بیشتر مایه‌ی حسرتش می‌شود، به جای دلسردی از فساد ارکان رژیم، ایمان شاعرانه‌ی درایمن به سوسیالیسم است. برای اینکه این شیوه بتواند اثر بگذارد نوشتن او بیشتر امیدبخش است تا سرکوفته. وقتی دنیا در برابرشان فرو می‌ریزد، که مقدر است، بازیگر دوست داشتنی هم فرو می‌ریزد، همان که موهه تحت تاثیرش قرار گرفته و از او حمایت می‌کند. بازی این مرد بسیار تاثیرگذار است؛ فقط با تغییرات جزئی در چهره، بیشتر اوقات احساسات خود را درباره‌ی این زوج در حد مجاب کردن ابراز می‌کند.
و همین است که فیلم را تاثیرگذار می‌کند. همین کانون تراژدی است که می‌تواند شخصیت‌های تک بعدی را رنج دهد و در مقابل، آنها را کاملا بپرورد: گریه می‌کنند اما می‌خندند، یاس و اشتیاق را احساس می‌کنند، با هم و کنار همند اما مفلوک و تنها، اندوه می‌خورند و عصیان می‌کنند، و می‌میرند و زندگی می‌کنند. پایان خوش هالیوودی در کار نیست، اما فیلم در احساسی از ایمان به انسانیت پایان می‌گیرد، و حتی می‌توان گفت پیروز می‌شود؛ سرانجام غل و زنجیرها می‌شکند.

پ‌ن1- یادداشت مهتاب ساوجی رو هم راجع به این فیلم اینجا بخونین.

پ‌ن2- امروز علی گفت کسی که تو این فیلم نقش "وایسلر" رو بازی می‌کرد، بر اثر سرطان فوت کرده.

انتلکتوئل!

tarlaan — Mon, 30 Nov 2009 07:04:18 GMT

What Famous Leader Are You?
personality tests by similarminds.com

پ‌ن- _{یه لینکدونی گودری اضافه کردم پایین پیوندها؛ عنوانش رو هم گذاشتم "به‌روز شده‌ها". از مزایای این لینکدونی این که هرلینکی که آپ می‌شه، بالاتر قرار می‌گیره و اگه مکان‌نمای موس رو روی هر لینک قرار بدین، عنوان آخرین پستِ اون لینک رو نشون می‌ده. اگه بخواین شما هم می‌تونین با یه اکانت گوگل و یه سری کارای دیگه، لینکدونی گودری داشته باشین.}

سپیده دانایی (2) - سپیده دانایان!

tarlaan — Tue, 24 Nov 2009 11:45:18 GMT

_{بسم‌الله}
چند روز پیش، شماره سی‌ام ماهنامه سپیده دانایی منتشرشد. تا اسفند سال گذشته مدیر بازرگانی و توسعه ماهنامه بودم، ولی مجموعه دستخوش تغییراتی شده بود که از آن تاریخ به بعد تنها دبیر بخش کارآفرینی‌اش هستم. شاید بعدها برای اطلاع بعضی رفقا، تحلیل خودم رو از شرایط اون روزها و امروز مجله، اینجا نوشتم ولی فعلاً که دل و دماغ این کار رو ندارم. ازم خواستن -از همه کسانی که روزی توی سپیده کار می‌کردن و می‌کنن خواسته بودن- که به مناسبت شماره ۳۰ ام، یادداشتی بنویسم. از بچه‌های سابق فقط من و محمد گلزاری نوشتیم که چند روز پیش چاپ شد. دیدم بد نیست اون مقاله رو اینجا بیارم و تحلیل دوستان آشنا با سپیده رو بدونم. تقدیم به محمد ، احسان ، مصطفی و ...

"وقتی سپیده دانایی در اردیبهشت 1386 به عنوان ماهنامه ای روانشناسی با مدیر مسوولی دکتر محمود گلزاری در افق رسانه های مکتوب کشور طلوع کرد، به سرعت توانست جای خود را در حوزه علوم اجتماعی، روانشناسی، فرهنگ و آسیب های اجتماعی بیابد و مسیر رشد خود را بپیماید. به دلایلی که ذیلاً اشاره می شود، این استقبال غریب نبود. مجله سپیده دانایی علاوه بر بهره مندی از مدیریت و نگاه تجربه مند، عقل پسند، اعتدال گرای دکتر گلزاری که ...

کودکِ کار (3)-کوه‌نوردی با کودکانِ کار

tarlaan — Sun, 22 Nov 2009 07:19:18 GMT

_{بسم‌الله}

پارسال زمستون با بر و بچ کودکانِ کار رفتیم افجه. می‌خواستیم کوهنوردی کنیم ولی بیشتر برف‌بازی شد تا کوه‌نوردی! نمی‌دونستم عکساشو انجمن گذاشته تو گالریش؛ امروز که فهمیدم، هوس کردم یکی از عکسای یادگاری‌شو بذارم اینجا. این عکسو نثار گرفته. یکی از بچه‌های انجمن که دیگه واقعاً حرفه‌ای شده.

_{ردیف پائین از راست : قدرت، من، آنیتا، خانم محمدی، خانم اسماعیلی، محمد، ...، فرخنده}